ความเรียง: ผมวิ่งเพื่อจะได้ดื่ม
เหล้ากับการวิ่งเป็นสิ่งที่ขัดแย้งกัน
ถึงอย่างนั้น ผมก็ยังวิ่งเพื่อจะได้ดื่ม
เรื่องนี้ผมนำมาจากบันทึก
ของนักวิ่งญี่ปุ่นท่านหนึ่ง
อ่านแล้วนึกถึงตัวเอง
เหมือนเสียงในหัว
จึงอยากนำมาแบ่งปัน
โดยส่วนตัวผมติดนิสัย
ยิ่งเวลาเดินทางจะต้องมี 1 ป๋อง
ก่อนนอน ไม่ว่าจะดึกแค่ไหน
รู้ว่ามันไม่ดี แค่มันหยุดไม่ได้
แต่เมื่อดื่มก็ยิ่งต้องวิ่ง
📝 วันนี้ก็ดื่ม
แต่พรุ่งนี้ก็ยังต้องมี
ร่างกายที่วิ่งได้
หลังวิ่งได้แค่ 1 ชั่วโมง
เบียร์ 500 มล. +
ชูไฮ 7 ดีกรี 500 มล.
แถม
ตลอด 1 สัปดาห์ก่อนหน้านั้น
ดื่มในปริมาณนี้ทุกวัน
วันถัดมา
รับผลกรรมเต็ม ๆ
สะโพกซ้าย เข่าซ้าย
เดินแล้วรู้สึกแปลก
บิดตัวทีไร...
เหมือนจะมีเสียงบอกว่า
"เฮ้ เดี๋ยวจะร้องแล้วนะ"
ไม่ใช่แค่วิ่งไม่ได้
การเคลื่อนไหว
ในชีวิตประจำวัน
ร่างกายก็ส่งสัญญาณเตือน
อา…
เป็นแบบนี้สินะ
เบียร์กับการวิ่ง
ยังไงก็ขัดแย้งกัน
ผมคิดอีกครั้ง
※ เบียร์ทำให้การฟื้นตัวช้าลง
※ เบียร์ทำให้การอักเสบยืดเยื้อ
※ เบียร์ทำให้การตัดสินใจแย่ลง
เบียร์กับการวิ่ง
โดยธรรมชาติแล้ว
เป็นสิ่งตรงข้ามกัน
นี่ไม่ใช่แค่ทฤษฎี
ไม่ใช่งานวิจัย
แต่ร่างกาย
พิสูจน์ให้เห็นแล้ว
แต่ถึงอย่างนั้น
ผมก็ไม่ได้เสียใจ
เพราะว่า—
ผมวิ่งเพื่อจะได้ดื่ม
ต่อสู้กับพิษของแอลกอฮอล์
แล้วค่อย ๆ เดินหน้าไปทีละนิด
มันไม่สวยงาม
และไม่มีประสิทธิภาพ
แต่มีความสุข
นี่แหละคือการวิ่งของผม
คนที่เลิกดื่มแล้วหันมาวิ่ง
มีอยู่มากมาย
แต่
ดื่มไปด้วย
พังไปด้วย
ทบทวนตัวเองไปด้วย
แล้วก็ยังไม่เลิก
ก็ยังมี
ผมเลือกจะวิ่ง
โดยแบกรับความ
ขัดแย้งนั้นไปด้วย
ต่อสู้กับพิษของแอลกอฮอล์
และยังมุ่งหวังจะเติบโต
ในการทำ PB
